An appeal to misanthropes

You fight for my crumbs while your plate is full

your world is banging down my world's door

learn the limit our bond can undergo

I'm aching a tonne more

You distance yourself from my poverty

Sneering in the background of a spectacular show

I'm about to shout "How is this the Law?"

I am adjusted to mute

Is it approved for me to talk and think for myself? 

Keep shouting your curse from my TV

to infest my brain and make me agree

I'm an audience to muzzle

I am being crushed by a so called democracy

You tie my hands behind my back so I can obey

when all your tide brings is rotten decay

I am accrued to mindlessness

My blood you turn to your afternoon wine

The drops of greed draw lines on your chin, 

you take a bite off my skin

I’m against the majority

Repulsive pyramids of power, I rebuke

Your gold mugs and silver spoons cost me

my house for your cup of tea

I'm also able to mistreat

However, I will not because

my liberty stops where yours begins.

I A A T M=  It’s all about the money

Michelle Nicolaou, 16 years old

*Το ποίημα έχει διακριθεί στον παγκόσμιο διαγωνισμό ποίησης Castello di Duino

Ένα αλλόκοτο όνειρο

Ένα αλλόκοτο όνειρο

βλέπω τώρα εγώ

πανέμορφο πουλί

τρώει παγωτό

μα αυτό το παγωτό

δεν είναι ευγενικό

στάζει σταγόνες στα πουλιά

και θυμώνουν σαν τρελά

συγγνώμη όμορφα πουλιά

λέει το παγωτό

δε θα το ξανακάνω

εγώ αυτό

Τζούλια Ριζοκούλοβα, 10 χρονών

Κρύο Καλοκαίρι

κρύο καλοκαίρι

γεμάτο παγωτά

πουλάκια τσίου τσίου

όλη μέρα χαρωπά

παρέα με τα παγωτά

ήρθε στον κήπο μια φορά

πράσινη πεταλούδα

με φανταστικά φτερά

αυτοί οι τρεις χαζοί

για πάντα μαζί

Adina Valkova, 11 χρονών

Χειμώνες Καλοκαίρια

Χειμώνες Καλοκαίρια

τα δέντρα παγωμένα

παγωτό για φυλλαράκια

πάνω στα μικρά κλαράκια

Πουλάκια παραδείσου

παν να σου μιλήσουν

εσύ όμως δεν αντέχεις

και τις λέξεις δεν ακούς

Τα πουλιά δε δίνουν σημασία

ξέρουν δεν υπάρχει πια ουσία

κι εσύ για ώρες προσπαθείς

μια μονάχα λέξη να τους πεις

Συγγνώμη, δεν αντέχω άλλο

είμαι κάτι παραπάνω

Χριστίνα Αλεξάνδρου, 11 χρονών

Το κατοικίδιο που γεννήθηκε στο κρύο (Μέρος 1ο)

Κάποτε πριν πολλά χρόνια, γεννήθηκε κάτι παράξενο. 'Ενας πιγκουίνος γεννήθηκε στον Βόρειο Πόλο. Όχι κάτι παράξενο αλλά το παράξενο θα βρεθεί αργότερα. Ελπίζω να μη σας έχω μπερδέψει. Ξαναξεκινώ. Ένα πιγκουινάκι γεννήθηκε και το μόνο που ήθελε ήταν να γυρίσει τον κόσμο. Ήθελε άνθρωπο για φίλο κι όχι πιγκουίνο.  Να μετακομίσει κάπου πιο ζεστά. Οι γονείς του όμως δεν του επέτρεπαν να φύγει από κει. Όταν πήγαινε στο πιγκουινοσχολείο να μάθει πιγκουινογράμματα τα άλλα πιγκουινάκια κορόιδευαν το όνειρό του. Όταν μεγάλωσε έφτιαξε μια πιγκουινοβαρκούλα κι άρχισε επιτέλους το πιγκουινοταξίδι του. Μετά από δύσκολες αλλά και ηλιόλουστες μέρες κατάφερε να φθάσει σε ένα νησί ...

συνεχίζεται...

Χρίστινα Αλεξάνδρου, 11 χρονών

Κάτι παράξενο

Πριν πολλά χρόνια, μια κυρία αποφάσισε να ταξιδέψει σε όλες τις χώρες. Πρώτα διάλεξε την Αυστραλία. Από κει πήρε ένα καγκουρώ. Συνέχισε το ταξίδι της και σε άλλες χώρες. Από κάθε χώρα που επισκεπτόταν έπαιρνε μαζί της και ένα ζώο. Από τον Βόρειο Πόλο διάλεξε έναν πιγκουίνο. Κάπου εκεί σταμάτησε και τα ταξίδια της. Είχε ήδη μεγαλώσει. Από όλα της τα ζώα ο πιγκουίνος ήταν ο αγαπημένος της. Δυστυχώς όμως κάποια στιγμή, όπως και όλα της τα ζώα, ο πιγκουίνος πέθανε. Η κυρία, γριά πια, δεν άντεξε από τη θλίψη, και πέθανε κι αυτή μια μέρα μετά. Μετά από χρόνια, ένας συγγενής της κυρίας της χτύπησε την πόρτα. Εκείνη τη στιγμή η πόρτα άνοιξε μόνη της. Η κυρία δεν ήταν εκεί, μόνο μια μπλούζα, μια φούστα και κάτι φτερά πιγκουίνου.

Adina Valkova, 10 χρονών

στον δρόμο

Μέρα με τη μέρα ανησυχώ, νιώθω άχρηστος! Κρυώνω τα βράδια και έχω τρομερό πονοκέφαλο! Έχω μείνει μόνος πια κρατώντας μια ταμπέλα όλο θλίψη. Προσπαθώ να το ξεπεράσω αλλά δεν μπορώ. Τα έχασα όλα. Σπίτι, οικογένεια, νερό, φαγητό, είμαι ρακοσυλλέκτης τώρα πια. Δεν ξέρω... αν ήσασταν στη θέση μου τι θα κάνατε; Εγώ τα εγκατέλειψα όλα. Πούλησα το σπίτι μου για να πληρώσω τα χρέη. Τώρα καταλαβαίνετε πού είμαι… σωστά; Στους δρόμους. Οι σκύλοι στο πλάι μου νομίζουν πως είμαι το απογευματινό τους σνακ. Άνθρωποι περνούν χωρίς να μου ρίξουν έστω μια ματιά. Δεν έχω ούτε ένα ευρώ, ψίχουλο, σκόνη… κάτιιι! Τόσα πολλά ζητώ κι εγώ ο κακόμοιρης; Βλέπω ανθρώπους, τις εποχές να αλλάζουν αλλά ο χρόνος δεν περνάει, δεν αξιοποιώ τη ζωή μου, εσύ; Μα τι σε ρωτάω κι εγώ.. δεν μπορείς να με καταλάβεις, κανένας δεν μπορεί. Ακούω αλλά δεν μπορώ να ανταποκριθώ. Είμαι αδύναμος, το θύμα της υπόθεσης. Έχω χάσει σχεδόν πενήντα κιλά απ’ την πείνα. Δεν ξέρω πώς θα αντέξω. Δεν έχω να ΦΑΩ! Φαντάσου! Να φάω. 'Οταν βρέχει η μοτοσικλέτα του περαστικού μου τινάζει νερά. Οι περαστικοί μου δείχνουν το χέρι τους και όλο μιλάνε στο τηλέφωνο και κάνουν χειρονομίες. Με δείχνουν και γελούν. Δεν αντέχω άλλο! Μου έρχεται να φωνάξω και να πάω σαν ποντίκι κατευθείαν στην ποντικοπαγίδα. Κλαίω τις νύκτες, νομίζοντας πως κάπως έτσι θα φύγω από τη μιζέρια μου. Δεν μετρώ πλέον τις μέρες, νομίζω πως πια δεν έχει σημασία. Οι πλούσιοι φαίνονται τόσο ευτυχισμένοι. Αλλά για να βρω την αγάπη πρέπει να ψάξω μέσα μου. Δεν ξέρω πόσες φορές έπεσα αλλά ξέρω πόσες φορές θα σηκωθώ… ΑΠΕΙΡΕΣ! Δε θα τα παρατήσω, θα προσπαθώ, θα μάχομαι για τη ζωή μου. Ναι! Για τη ζωή, την ψυχή, την ελπίδα! Μ' ακούς;

Ζέτα Ιωάννου, 12 χρονών