στον δρόμο

Μέρα με τη μέρα ανησυχώ, νιώθω άχρηστος! Κρυώνω τα βράδια και έχω τρομερό πονοκέφαλο! Έχω μείνει μόνος πια κρατώντας μια ταμπέλα όλο θλίψη. Προσπαθώ να το ξεπεράσω αλλά δεν μπορώ. Τα έχασα όλα. Σπίτι, οικογένεια, νερό, φαγητό, είμαι ρακοσυλλέκτης τώρα πια. Δεν ξέρω... αν ήσασταν στη θέση μου τι θα κάνατε; Εγώ τα εγκατέλειψα όλα. Πούλησα το σπίτι μου για να πληρώσω τα χρέη. Τώρα καταλαβαίνετε πού είμαι… σωστά; Στους δρόμους. Οι σκύλοι στο πλάι μου νομίζουν πως είμαι το απογευματινό τους σνακ. Άνθρωποι περνούν χωρίς να μου ρίξουν έστω μια ματιά. Δεν έχω ούτε ένα ευρώ, ψίχουλο, σκόνη… κάτιιι! Τόσα πολλά ζητώ κι εγώ ο κακόμοιρης; Βλέπω ανθρώπους, τις εποχές να αλλάζουν αλλά ο χρόνος δεν περνάει, δεν αξιοποιώ τη ζωή μου, εσύ; Μα τι σε ρωτάω κι εγώ.. δεν μπορείς να με καταλάβεις, κανένας δεν μπορεί. Ακούω αλλά δεν μπορώ να ανταποκριθώ. Είμαι αδύναμος, το θύμα της υπόθεσης. Έχω χάσει σχεδόν πενήντα κιλά απ’ την πείνα. Δεν ξέρω πώς θα αντέξω. Δεν έχω να ΦΑΩ! Φαντάσου! Να φάω. 'Οταν βρέχει η μοτοσικλέτα του περαστικού μου τινάζει νερά. Οι περαστικοί μου δείχνουν το χέρι τους και όλο μιλάνε στο τηλέφωνο και κάνουν χειρονομίες. Με δείχνουν και γελούν. Δεν αντέχω άλλο! Μου έρχεται να φωνάξω και να πάω σαν ποντίκι κατευθείαν στην ποντικοπαγίδα. Κλαίω τις νύκτες, νομίζοντας πως κάπως έτσι θα φύγω από τη μιζέρια μου. Δεν μετρώ πλέον τις μέρες, νομίζω πως πια δεν έχει σημασία. Οι πλούσιοι φαίνονται τόσο ευτυχισμένοι. Αλλά για να βρω την αγάπη πρέπει να ψάξω μέσα μου. Δεν ξέρω πόσες φορές έπεσα αλλά ξέρω πόσες φορές θα σηκωθώ… ΑΠΕΙΡΕΣ! Δε θα τα παρατήσω, θα προσπαθώ, θα μάχομαι για τη ζωή μου. Ναι! Για τη ζωή, την ψυχή, την ελπίδα! Μ' ακούς;

Ζέτα Ιωάννου, 12 χρονών