Το κατοικίδιο που γεννήθηκε στο κρύο (Μέρος 1ο)

Κάποτε πριν πολλά χρόνια, γεννήθηκε κάτι παράξενο. 'Ενας πιγκουίνος γεννήθηκε στον Βόρειο Πόλο. Όχι κάτι παράξενο αλλά το παράξενο θα βρεθεί αργότερα. Ελπίζω να μη σας έχω μπερδέψει. Ξαναξεκινώ. Ένα πιγκουινάκι γεννήθηκε και το μόνο που ήθελε ήταν να γυρίσει τον κόσμο. Ήθελε άνθρωπο για φίλο κι όχι πιγκουίνο.  Να μετακομίσει κάπου πιο ζεστά. Οι γονείς του όμως δεν του επέτρεπαν να φύγει από κει. Όταν πήγαινε στο πιγκουινοσχολείο να μάθει πιγκουινογράμματα τα άλλα πιγκουινάκια κορόιδευαν το όνειρό του. Όταν μεγάλωσε έφτιαξε μια πιγκουινοβαρκούλα κι άρχισε επιτέλους το πιγκουινοταξίδι του. Μετά από δύσκολες αλλά και ηλιόλουστες μέρες κατάφερε να φθάσει σε ένα νησί ...

συνεχίζεται...

Χρίστινα Αλεξάνδρου, 11 χρονών

Κάτι παράξενο

Πριν πολλά χρόνια, μια κυρία αποφάσισε να ταξιδέψει σε όλες τις χώρες. Πρώτα διάλεξε την Αυστραλία. Από κει πήρε ένα καγκουρώ. Συνέχισε το ταξίδι της και σε άλλες χώρες. Από κάθε χώρα που επισκεπτόταν έπαιρνε μαζί της και ένα ζώο. Από τον Βόρειο Πόλο διάλεξε έναν πιγκουίνο. Κάπου εκεί σταμάτησε και τα ταξίδια της. Είχε ήδη μεγαλώσει. Από όλα της τα ζώα ο πιγκουίνος ήταν ο αγαπημένος της. Δυστυχώς όμως κάποια στιγμή, όπως και όλα της τα ζώα, ο πιγκουίνος πέθανε. Η κυρία, γριά πια, δεν άντεξε από τη θλίψη, και πέθανε κι αυτή μια μέρα μετά. Μετά από χρόνια, ένας συγγενής της κυρίας της χτύπησε την πόρτα. Εκείνη τη στιγμή η πόρτα άνοιξε μόνη της. Η κυρία δεν ήταν εκεί, μόνο μια μπλούζα, μια φούστα και κάτι φτερά πιγκουίνου.

Adina Valkova, 10 χρονών

στον δρόμο

Μέρα με τη μέρα ανησυχώ, νιώθω άχρηστος! Κρυώνω τα βράδια και έχω τρομερό πονοκέφαλο! Έχω μείνει μόνος πια κρατώντας μια ταμπέλα όλο θλίψη. Προσπαθώ να το ξεπεράσω αλλά δεν μπορώ. Τα έχασα όλα. Σπίτι, οικογένεια, νερό, φαγητό, είμαι ρακοσυλλέκτης τώρα πια. Δεν ξέρω... αν ήσασταν στη θέση μου τι θα κάνατε; Εγώ τα εγκατέλειψα όλα. Πούλησα το σπίτι μου για να πληρώσω τα χρέη. Τώρα καταλαβαίνετε πού είμαι… σωστά; Στους δρόμους. Οι σκύλοι στο πλάι μου νομίζουν πως είμαι το απογευματινό τους σνακ. Άνθρωποι περνούν χωρίς να μου ρίξουν έστω μια ματιά. Δεν έχω ούτε ένα ευρώ, ψίχουλο, σκόνη… κάτιιι! Τόσα πολλά ζητώ κι εγώ ο κακόμοιρης; Βλέπω ανθρώπους, τις εποχές να αλλάζουν αλλά ο χρόνος δεν περνάει, δεν αξιοποιώ τη ζωή μου, εσύ; Μα τι σε ρωτάω κι εγώ.. δεν μπορείς να με καταλάβεις, κανένας δεν μπορεί. Ακούω αλλά δεν μπορώ να ανταποκριθώ. Είμαι αδύναμος, το θύμα της υπόθεσης. Έχω χάσει σχεδόν πενήντα κιλά απ’ την πείνα. Δεν ξέρω πώς θα αντέξω. Δεν έχω να ΦΑΩ! Φαντάσου! Να φάω. 'Οταν βρέχει η μοτοσικλέτα του περαστικού μου τινάζει νερά. Οι περαστικοί μου δείχνουν το χέρι τους και όλο μιλάνε στο τηλέφωνο και κάνουν χειρονομίες. Με δείχνουν και γελούν. Δεν αντέχω άλλο! Μου έρχεται να φωνάξω και να πάω σαν ποντίκι κατευθείαν στην ποντικοπαγίδα. Κλαίω τις νύκτες, νομίζοντας πως κάπως έτσι θα φύγω από τη μιζέρια μου. Δεν μετρώ πλέον τις μέρες, νομίζω πως πια δεν έχει σημασία. Οι πλούσιοι φαίνονται τόσο ευτυχισμένοι. Αλλά για να βρω την αγάπη πρέπει να ψάξω μέσα μου. Δεν ξέρω πόσες φορές έπεσα αλλά ξέρω πόσες φορές θα σηκωθώ… ΑΠΕΙΡΕΣ! Δε θα τα παρατήσω, θα προσπαθώ, θα μάχομαι για τη ζωή μου. Ναι! Για τη ζωή, την ψυχή, την ελπίδα! Μ' ακούς;

Ζέτα Ιωάννου, 12 χρονών

Το ζευγάρι

ένα ζευγάρι περπατά στον δρόμο

έρχεται εδώ

πάει εκεί

ένα κορίτσι το φοράει

χαρούμενο πολύ

είναι ροζ

είναι μικρό

μα τι ζευγάρι είναι αυτό;

έγινε παλιό

και σκονισμένο

πήγε στην ντουλάπα

δεν είναι πια καλό

αντίο θα πω στο χαμόγελό σου

ορίστε

πάρ'το για δικό σου

Αντριάνα Ψύλλου, 10 χρονών

Η Μιμή το σκυλάκι

Ήταν ένα αδέσποτο σκυλάκι που πήγαινε εδώ κι εκεί. Μια μέρα είδε έναν κάδο να κουνιέται. Μέσα είχε μια κούκλα κι ένα αρκουδάκι που μιλούσαν και περπατούσαν. Η κούκλα που την έλεγαν Τούσα είπε: "Αυτοί που έχουν αυτό το σπίτι μας πέταξαν επειδή αγόρασαν καινούρια παιχνίδια!". "Ναι! Τους μισώ!", συμπλήρωσε το αρκουδάκι. Η Μιμή το σκυλάκι τους συστήθηκε και τους συνόδευσε στο σπιτάκι της. "Θέλετε να μείνουμε όλοι μαζί;", τους είπε. "Ναι, ναι, ναι!", φώναξαν η Τούσα η κούκλα και το αρκουδάκι. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.


Άρτεμις Παναγιώτου, 8,5 χρονών